مسلمانان بود كه در خطر ارتداد قرار مىگيرند . چه نگرانى بالاتر از آن كه آن همه زحمت و جان‌فشانى ، دست‌خوش ملعبهء چند رياست‌طلب واقع گردد . حزب سرّى و متشكل از به دو طلوع اسلام ، گروهى هوشيار دريافتند كه كار اسلام بالا خواهد گرفت . لازم دانستند كه با فراهم نمودن يك حزب قوى ، در اين انقلاب پيروزمند براى خود جايى باز كنند . اسامى افراد اين حزب سرّى بدين قرار است : ابوبكر گروهى را به اسلام دعوت كرد كه دسته‌جمعى به دعوت او مسلمان شده و به رسول اكرم صلى الله عليه و آله ايمان آوردند . آنان عبارتند از : عبدالرحمن بن عوف ، عثمان ، سعد بن ابىوقاص ، طلحه و زبير . پس از چندى ابوعبيدهء جراح نيز به آنان پيوست . « 1 » اينان وحدت خود را حفظ نموده و در جريان‌هاى گوناگون اثر همبستگى به هم را نشان دادند ، مثلًا وقتى كه على عليه السلام را به مسجد آوردند تا با اكراه بيعت كند و امام از بيعت امتناع مىنمود ابوعبيده اظهار داشت : يا اباالحسن ! تو جوانى و آنان سال‌خوردگان قريش هستند ؛ تو تجربه آنان را ندارى . ابوبكر به جهت سال‌خوردگى وتجربه اندوزىاش ، از تو به خلافت شايسته‌تر است ! تو فعلًا تسليم خلافت او باش . چنانچه زنده ماندى نوبت

--> ( 1 ) . تاريخ طبرى ، ج 3 ، ص 1166 - 1167 . .